Guan Dongwei, Çin'in en büyük endüstri bölgelerinden biri olan Guangdong’da döküm sanayinde 18 yıldır çalışan kıdemli bir işçi. Bu 18 yıllık çalışma hayatı boyunca kendisini hiç emek aktivisti olarak görmediğini, geliri ve ailesinin refahı dışındaki konulara çok ilgi göstermediğini söylüyor. Ancak çalıştığı şirket olan Liansheng Moulding, ücret ve tazminatlarda kesintiye gitmeye başladığında, Guan ve onun gibi bir avuç kıdemli işçi ilgi odağı haline geliyor. Guan “Şimdi grevdeki her bir işçi benim ailem" diyor. "Artık kimse patrona tek başına karşı koymak zorunda değil. Ben onları temsil ediyorum ve koruyorum” diye belirtiyor.

39 yaşındaki, sert ellere ve yaralı bir yüze sahip bu usta, iş arkadaşlarının dayanışması, hakları için mücadele etmelerindeki kararlılıkları ve yerel bir işçi hakları örgütü olan Panyu İşçileri Hizmet Merkezi (Panyu Workers’ Service Centre, PWCS)’nden aldıkları stratejik yardım ve destekle bir aktiviste dönüşmüş.

Guan, PWCS’den aldığı toplu pazarlık eğitiminin, Liansheng’de grev yapan 100’e yakın işçiye karşı duyduğu sorumluluk duygusunu arttırdığını söylüyor. “Kesilen maaşlarımıza ve patronumuzun yaptığı ayrımcılığa karşı öfkeliydik, ancak neyi nasıl yapmamız gerektiğini bilmiyorduk. PWCS olmasaydı, sanırım iş anlaşmazlığı tahkim sistemine giden bir tuzağa düşecektik.” diyor.

Çin'de uygulanan tahkim sistemi, işçilere yasal yollarla tazminatlarını alıp işten ayrılabilmeleri amacıyla tasarlanmış, ancak çoğu zaman, içinde bulundurduğu aşırı bürokrasi yüzünden sorumluluklarından kaçınmaya çalışan şirketler için güvenli bir liman haline gelmiş. 

PWCS, tahkim sistemini kullanmak yerine Guan ve diğer temsilcilerin, fabrika içindeki gösteriler yoluyla şirkete yapabildikleri kadar baskı yapmalarını ve fabrika dışında da yerel hükümete dilekçe vermelerini önermiş. İşçiler bu baskıları polisin devreye girip işçileri tutuklaması riskinden kaçınmak için, son derece dikkatli bir şekilde, işçilerin güvenliğini koruyarak, zorlamadan uygulamaya çalışmışlar. Bu taktikler etkili olmuş ve şirket, 20 yıllık tarihi boyunca benzeri görülmemiş bir toplu sözleşmeye imza atarak işçilere kıdem tazminatı garantisi vermiş.

Yaklaşık dört aylık yakın işbirliğinden sonra, Guan ve meslektaşları, PWCS’de program görevlisi olan Chen Huihai gibi çok sayıda personelle yakın dost olmuşlar. Chen şöyle diyor: “Artık kardeş gibiyiz. Ama bu karşılıklı güven bir günde oluşmadı. Dört ay boyunca, sık sık günde 10 saati birlikte taktikleri tartışarak ve deneyimlerimizi paylaşarak geçirdik. Bir keresinde, birkaç işçi karakola götürülmüştü ve temsilciler ve ben sabahın dördüne kadar, telefonda bu işçileri oradan nasıl çıkarabileceğimizi konuşmuştuk. Neyse ki hepsi o gece evlerine dönebildi.” 

Liansheng direnişi tek ve yalıtılmış işçilerin idareye karşı sadece küçük bir şansları bulunduğunu,  işçilerin liderlere, temsilcilere ve birleşmiş bir sese ihtiyaçları olduğunu gösteriyor. 

Bu direnişte ayrıca İşçilerin ve temsilcilerin, idare ve işçiler arasındaki karşı karşıya gelmelerle ilgilenme konusunda personele ve deneyimli ellere sahip işçi hakları gruplarıyla çalışmalarının ve onlardan profesyonel yardım almalarının önemini görüyoruz. Ek olarak Liansheng direnişi Guan gibi, işverenler tarafından her zaman talep edilecek yetenekli ve deneyimli işçilerin, meslektaşları için ayağa kalkıp savaşmak konusunda, işlerini kaybetme korkusu yaşayabilecek deneyimsiz ve genç işçilere göre daha iyi bir konuma sahip olduklarını gösteriyor.

Guan ve meslektaşlarının başarısı, toplu direniş konusunda ve yörelerindeki işçi hakları gruplarıyla çalışarak gelecekte daha fazla emek aktivisti yetiştirme konusunda diğer işçilere ilham kaynağı olabilir.

Makaleyi pdf formatında okumak veya indirmek için tıklayınız.

http://www.clb.org.hk/en/blogs/jiayi/making-labour-activist adresinden çevrilmiştir.